O fenomenie naszej-klasy
Nuda. W czeluściach mojego spaczonego umysłu rodzi się trywialny temat – n-k. Każdy pewnie myśli, że chwila tego portalu już przeminęła. A tu zonk – wchodzę dziś na naszą-klasę po to by sprawdzić wiadomość od koleżanki. Skrytka odbiorcza – 8 nowych zaproszeń od osób których na oczy nie widziałem, tj. znajomych znajomych moich znajomych. Pieprzony wyścig “kto ma więcej zi0móFFF”. Chcesz się zabawić w kryptografa? To przeczytaj “imię i nazwisko”. Zdarzają się takie rodzynki jak “aduŚ$Ś$” lub “[jakieś dziwne znaki]M4rtusiaaaa[znowu dziwne znaki]Iksińska =***”. Trochę to żałosne, zwłaszcza że takie pokemoniaste pismo cholernie sprzyja wyszukiwarce znajomych. Z ciekawości odwiedziłem profil znajomej. Patrzę na nr telefonu a tam “[*********] Chcesz to sobie zdraP [xD]“. Pffff. Mówią, że n-k to wylęgarnia “dzieci neo”. Teraz im wierzę. Dodajmy do tego knowania twórców – dopadłem klasowe zdjęcie, już chciałem dać mu tytuł “super zdjęcia” (bo akurat ładne było). Dowiedziałem się, że muszę wysłać smsa o treści jakiejś pod numer jakiś. Rozumiem, portal musi się utrzymywać, a twórcy też chcą mieć z niego zysk. Ale nie do przesady. Najlepsze w tym jest to, że płaci się za miesiąc korzystania z “ficzerów”, z czego 20% to “Service temporarily unavailable”. Nice work guys. O klubach, klanach, znikomej anonimowości, szerzącej się pedofilii itp. nie chce mi się pisać.
Owszem, nasza-klasa ma też zalety. Łatwo nawiązać kontakt z osobami, które mieszkają daleko, zorganizować jakieś spotkanie np. ze znajomymi ze starej szkoły, przekazać życzenia urodzinowe. Daje radę. Ale w mojej opinii portal został napadnięty przez bandę rozwydrzonych dzieciaków nie mających co robić po szkole. Widać skąd nagłe zainteresowanie n-k.
Jeśli są przyjaźnie mające trwać latami – to to są PRAWDZIWE przyjaźnie. I żadna nasza-klasa ani inny podobny portal nie jest tu potrzebny.
To jest tylko moje zdanie na ten temat. Jeśli ktoś czuje się urażony – przepraszam.
Na koniec pewien cytat z pewnego plakatu propagandowego:
Pan Gąbka to ciul.
